Nieuwsberichten

Omdat we voor de snelheid en kleine halve fond in Sector 1 vallen, hebben we naast Sans Peur Herent (voor de zware fond) nog een tweede lokaal waar we inkorven: Woluwe Center Zaventem. In 2026 speelden we hier wedstrijden van Noyon tot La Châtre.

Volgende week organiseert het lokaal zijn kampioenendag. Wij zullen daar logischerwijs niet tussen de kampioenen staan, want met onze marathonduiven valt er nu eenmaal weinig te beginnen tegen de echte snelheidsduiven. 😉 Maar deze week loopt alvast de voorverkoop van de bonnen.

En wij hebben, al zeg ik het zelf, een bijzonder mooi duifje geschonken!

Weliswaar een zuiver marathonduivinnetje, en net daarom maken we er graag even wat reclame voor. Misschien wel een mooie kans om een goed zaakje te doen?

Want zeg nu zelf: in plaats van een zoveelste duifje te kopen op een zoveelste veilingsite, kan je toch evengoed eens een lokale club steunen? 😉

🏆 De vader: Dali (445/23)
Het duivinnetje dat we schenken, komt langs vaderskant uit een bewezen vlieger.

Dali (445/23) is een duif die in zijn carrière al de nodige tegenslagen heeft moeten overwinnen.

In 2025 kwam hij gekwetst thuis van een halvefondvlucht. De verwondingen waren zelfs zo ernstig dat we even vreesden voor het einde van zijn vliegcarrière. Gelukkig herstelde hij en wist hij aan het einde van datzelfde seizoen opnieuw een prachtig resultaat neer te zetten op Perpignan (191ste nationaal).

Dat bevestigde ons vermoeden dat we met een goede duif te maken hadden. Als jaarling had hij immers al zijn klasse getoond met een 355ste nationaal op Narbonne.

We hadden dan ook mooie verwachtingen voor 2026. Helaas sloeg het noodlot opnieuw toe. Dali kwam thuis van een voorbereidingsvlucht, volledig onder de olie. Hoe hij er überhaupt nog in geslaagd is om thuis te geraken, is ons nog altijd een raadsel. Eén ding stond wel meteen vast: zijn seizoen was voorbij.

We hopen dat hij na de rui, met een volledig nieuw verenkleed, opnieuw klaar is om in 2027 te schitteren.

En Dali heeft nog een belangrijk extraatje: hij is een volle broer van Yamal, onze 12de nationaal Barcelona in 2025!

We mogen dus stilaan stellen dat de ouders van Dali en Yamal wel degelijk iets weten door te geven.

De vader van beide duiven is De Alex, een duiver afkomstig van Alex Rans, met in zijn stamboom klinkende namen als Undertaker en Zevlakov.

De moeder komt van Van Ouwerkerk-Dekkers Pigeons. Ook langs die kant vinden we bekende namen terug, waaronder Iron Man en De Sterke.

🏆 De moeder: 610/22
Ook langs moederskant heeft ons geschonken duivinnetje heel wat interessant bloed in de aderen.

De moeder is de 610/22, waarvan de nestbroer als jaarling in 2023 al vroeg wist te vliegen op Brive.

Daarnaast is ze een halfzus van verschillende duiven die zich op ons hok bewezen hebben.

Zo vloog Ben (866/25) dit jaar nog de 267ste nationaal op Narbonne.

En dan is er ook nog De Libourne, een van onze betere duiven in 2020, met onder andere een schitterende 60ste internationaal op Agen op zijn palmares.

Ook in deze tak van de stamboom vinden we enkele interessante namen terug. Zo zien we De Hollander, een duiver van Paul Grolleman uit Landgraaf.

Verder vinden we ook Annie terug, opnieuw een duivin van Alex Rans, afkomstig uit Alejandro en Zorayo.

🕊️ Kortom...
Een mooi marathonduivinnetje, rechtstreeks uit een bewezen vlieger, met sterke prestaties in de familie en heel wat bekende namen in de stamboom.

Volgens ons absoluut de moeite waard om een bod op uit te brengen!

We schenken jaarlijks maar een drietal bonnen, dus zoveel kansen om iets van ons hok te bemachtigen zijn er niet. 😉

En wie ons een beetje kent, weet dat we altijd vasthouden aan ons motto: "Wat niet goed genoeg is voor ons, is ook niet goed genoeg voor een ander."

Wie weet haalt iemand hier wel een toekomstige kweekmoedertje in huis. En ondertussen steunen jullie er ook nog eens een lokale duivenclub mee!

Succes aan alle bieders! 🍀

De link naar de bonverkoop: https://veilingen.duivenspel.be/nl-BE/bonverkopen/woluwe-center-zaventem-6170/26-2018452-thumas-thierry-bart-nossegem-dui-55566/

Voor de geïnteresserden, het duifje wordt morgen tussen 10u en 12u tentoongesteld in het lokaal van Woluwe Center Zaventem!

Het gebeurt niet zo vaak dat we op onze pagina kunnen uitpakken met een referentie naar een topduif van iemand anders. Maar met Princess Frans (BE23-2008804) kunnen we dat deze keer wél! Princess Frans vliegt op het tophok van Jeroen Rans, Stijn Rans en Rans Rudi en kroont zich in 2026 tot 2de Provinciale Asduif Kleine Fond, dankzij sterke (kop)prijzen op Limoges, Valence en Périgueux!

Wie haar stamboom bekijkt, ziet meteen dat er heel wat klasse achter deze duif schuilt. Zo vinden we er onder andere Frans, de 1ste Nationaal Perpignan 2017, terug. Frans lijkt bij Jeroen en Stijn stilaan zo'n uitzonderlijke kweker te worden waarvan zowat elke nakomeling goed vliegt. Zelfs als ze hem bij wijze van spreken aan een kip zouden koppelen. 😂 Langs moederskant vinden we dan weer het beste van Youri Deblanc - Deblanc Pigeons, met vooral duiven uit zijn bekende Julien-lijn. Ook die hebben intussen al meer dan eens bewezen wat ze waard zijn.

Maar... 25% van Princess Frans is dus een Thumas-duif!

En daarvoor moeten we toch even terug in de tijd. Heel wat jaren geleden hadden Jeroen & Stijn al de Thierry (BE14-2173227) op hun hok. Die vloog tal van kopprijzen op de kleine fond en was een kleinzoon van onze Johan. Enkele jaren later leenden ze bij ons nog een andere dochter van Johan. Gekoppeld aan Frans leverde die uiteindelijk een kleinkind op dat vorig jaar bijzonder sterk presteerde op de kleine fond.

En zo komen we dus bij onze Johan terecht! De Johan was in zijn tijd een absolute topduif. Hij vloog maar liefst 3 keer bij de eerste 5 nationaal/Euro-Regio, maar wat hem misschien nog het meest bijzonder maakte, was zijn slimmigheid. Op Souillac in 2006 was hij zowat de enige duif uit onze streek die kon opboksen tegen het westelijke geweld. En op de loodzware Montélimar in 2008 bewees hij dat hij ook best sterk was.

We durven zelfs te stellen dat, mocht Johan vandaag vliegen, hij naar onze (zoals altijd bescheiden!) mening "wereldwijd" bekend zou zijn. Maar misschien is het maar goed dat hij in een andere tijd vloog. Zo kon hij uiteindelijk gewoon de rest van zijn dagen rustig doorbrengen op zijn vertrouwde hok in Nossegem. ;-)

Een aantal jaren hadden we twee dochters van Johan op ons kweekhok zitten, waar toch wel wat degelijke duiven uit voortkwamen. Zo gaf de 230/14, de grootmoeder van Princess Frans, onder andere:
- Een zoon die de 55ste nationaal Aurillac vloog.
- Een zoon die 10 keer prijs op de kleine fond vloog, met onder andere een 3de Demer & Dijle op Souillac.
- Een zoon die goed was voor de 109de nationaal Narbonne.
Haar zus, de 244/14, bracht dan weer een 1ste Demer & Dijle Brive voort. Maar vooral een andere zoon, "de 36" (336/21), liet zich opmerken met een schitterende 5de nationaal Agen in 2023!

Toch hebben we ondertussen, zoals de meesten wel weten, het geweer van schouder veranderd. Sinds 2020 richten we ons volledig op de zware fond. De kleine fond spelen we hooguit nog sporadisch, als voorbereiding op het grotere werk. En zo'n keuze heeft natuurlijk gevolgen voor je kweekhok. Hoeveel vertrouwen we ook hadden (en nog altijd hebben!) in de slimmigheid van de Johan-lijn, voor de vluchten van 900 km en meer waarop wij ons vandaag willen toeleggen, kwam die lijn toch wat kracht en uithouding tekort. We moesten dus keuzes maken en hebben uiteindelijk afscheid genomen van de laatste afstammelingen van de Johan.

Vandaag leeft Johan op ons eigen hok dan ook vooral nog voort als een zalige herinnering aan de schitterende prestaties die hij bijna twintig jaar geleden leverde. Wie zijn verhaal nog eens wil nalezen, kan trouwens terecht op onze website: http://www.thumas.be/johan

Maar de Johan leeft dus ook nog een klein beetje verder op andermans hok! 😍 Waar ze wél nog op de kleine fond spelen. En nog mooie resultaten halen met de slimmigheid van de Johan-lijn. (Uiteraard gekoppeld aan al dat andere goede bloed dat we eerder al vernoemden! Dat deel willen we zeker nooit vergeten te vermelden!) Dikke proficiat, Jeroen en Stijn! Hopelijk doen die duiven het de komende jaren nog veel vaker zo goed!

De uitslag van Perpignan (Castres) is gemaakt. Hoog tijd dus om een (voorlopige!) eindrangschikking te maken van dit kampioenschap.

🏅Kampioenschap 1+2 Oude SansPeurHerent

🥇 Jeroen Rans, Rans Rudi, Stijn Rans
🥈 Rudi Oliviers
🥉 Gerry Hazaert

Geen verandering meer in het podium. Rans Jeroen & Stijn nemen niet onverwacht de overwinning mee naar Wijgmaal. Op de tweede plaats zien we Rudi Oliviers, duidelijk een sterke aanwinst voor ons lokaal. En op de derde podiumplaats zien we de coming man van de zware fond, die dit jaar super speelde en dit alvast bekroond ziet worden met het brons hier!

🏅Kampioenschap 1+2 Oude Demer&Dijle

🥇 Jeroen Rans, Stijn Rans, Rans Rudi
🥈 Hok Verbist (Kristof Verbist)
🥉 Rudi Oliviers

Dezelfde winnaar in Demer&Dijle, maar Hok Verbist weet zich hier mooi op een tweede plaats te nestelen. Hierdoor neemt Rudo Oliviers de bronzen plek voor zijn rekening in D&D

🏅Asduif Oude SansPeurHerent + Demer&Dijle

🥇BE2070633-24 | Gerry Hazaert
🥈BE2080607-22 | Gerry Hazaert
🥉BE2078454-24 | Jeroen Rans, Stijn Rans, Rans Rudi

Na Narbonne had hij al de asduif, en deze blijft daar ook na Perpignan staan. Maar afgelopen weekend zette Gerry Hazaert daar nog een tweede klepper bij en zo behaalt hij zowel goud als zilver! Rans Jeroen & Stijn hebben ook nog een topper die een sprong maakt, en het brons wegkaapt.

📍 Disclaimer

Om af te sluiten zet ik ook nog even de traditionele disclaimer. Ik bereken deze eindstanden zelf. Hoewel ik alles zorgvuldig nakeek, kan er altijd een foutje insluipen. Bovendien kunnen sommige liefhebbers buiten de telling vallen als ze geen lid zijn van Sans Peur Herent of Demer&Dijle. Neem de cijfers dus niet als absoluut definitief; beschouw ze als een voorlopig overzicht in afwachting van de officiële resultaten.

Dan zit men uren te wachten tot Dalton34 naar huis komt. Dan begint men uiteindelijk toch te twijfelen. Dan spendeer je een uur aan het maken van een Facebook-post, waarin je zegt te hopen dat hij nog naar huis komt. Dan klik je op "Posten", en nog geen vijf minuten later...

Gaat de PAS af en blijkt dat meneer thuis is 🥳 Je zou denken dat hij het erom gedaan heeft! Gewoon gemist dus, kan gebeuren zeker. Maar toch heel blij dat hij thuis is, en het maakt dat Perpignan (Mazamet-Castres) gewoon prachtig geworden is, ZONDER zwart randje erom heen 🥳

Het werd een meer dan geslaagde afsluiter van ons zwarefondseizoen. Maar voor we het over de mooie prestaties hebben, moeten we helaas beginnen met het enige zwarte randje rond dit weekend. Onze eerste getekende, Dalton 34, heeft op het moment van schrijven zijn hok nog altijd niet bereikt. En dat baart ons stilaan toch zorgen. Dalton 34 bewees de voorbije jaren al meermaals wat hij waard was. Zo vloog hij vorig seizoen al vroeg op Agen en zette hij dit jaar opnieuw een mooie prestatie neer op Pau. Een ervaren zware fondduif dus, waarvan je eigenlijk verwacht dat hij, zelfs na een zware wedstrijd, vroeg of laat zijn weg naar huis terugvindt. Natuurlijk weten we dat het nog relatief vroeg is na de wedstrijd en dat er nog veel duiven onderweg zijn. Panikeren doen we dus zeker nog niet. Maar uit ervaring weten we ook dat het zelden goed nieuws is wanneer een duif met zoveel ervaring zo lang wegblijft. We hopen dan ook dat hij in de komende uren alsnog op de plank valt. Want anders krijgt een verder schitterend weekend toch een bijzonder jammer einde.

Voor we naar Perpignan kijken, blikken we ook nog even terug op Périgueux, waar twee jaarlingen hun kans kregen. En ook zij deden precies wat ze moesten doen. Onze eerste jaarling bezorgde ons zaterdagavond zelfs heel even een hartstilstand. Om 20.09 uur kwam hij als een raket aangevlogen. Een fractie van een seconde dachten we dat het onze eerste Perpignan-duif was en dat we op weg waren naar een absolute topklassering. Achteraf bekeken zou dat zelfs goed geweest zijn voor een 3de nationaal. Helaas... het bleek "slechts" een jaarling uit Périgueux te zijn.

Maar ook los daarvan leverde hij een uitstekende prestatie. Hij vliegt wat wij een driepunter noemen in Vlaams-Brabant en verzekert zich daarmee zonder discussie van een plaatsje op het hok voor volgend seizoen. Ook onze tweede jaarling, die weliswaar met een oude ring vloog, kwam ongeveer een uur later thuis en zou eveneens nog een prijs behalen bij de jaarlingen in Vlaams-Brabant. Voor een duif die als jonge duif nooit een korf had gezien, is ook dat een prestatie waar we tevreden op mogen terugkijken. Kortom: Périgueux werd een succes.

Maar het hoofdgerecht van het weekend was uiteraard Perpignan. Toen de adrenaline van de Périgueux-duif wat was gaan liggen, merkte iemand op dat er vandaag waarschijnlijk toch niets meer in Nossegem zou vallen. We pakken namelijk zelden echt vroeg wanneer de duiven nog op de dag van lossing thuiskomen. En letterlijk tien seconden later... kwam er een duif langs de bomen gevlogen. Recht op de plank! Onze eerste Perpignan-duif was binnen en bleek uiteindelijk goed voor een schitterende 57ste plaats nationaal.

Twintig minuten later werd het feest nog groter. Ook onze derde getekende meldde zich. Het was nog even afwachten of hij in de nationale top 100 zou blijven staan, maar uiteindelijk hield hij net stand. Twee duiven in de nationale top 100 van Perpignan. Op dat moment kon het weekend eigenlijk al niet meer stuk. Met een gerust gevoel gingen we slapen, maar zondagochtend werd het zowaar nóg mooier. Net na de heropening van de wedstrijd, om 5.48 uur, meldde ook onze vierde getekende zich. Nog steeds goed voor een mooie 201ste plaats nationaal.

Uiteindelijk eindigen we dus met drie duiven per tiental, zowel provinciaal — de uitslag waar wij eigenlijk het meeste belang aan hechten — als nationaal. En dat met amper vier ingezette duiven. Bovendien konden jullie in de vooruitblik al lezen dat de duiven waar wij het meeste inzien deze keer niet aan de start stonden. Juist daarom zijn we met dit resultaat misschien nog extra tevreden. Na onze mooie prestaties op Pau, Barcelona en Narbonne (jaarlingen), sluiten we ook Perpignan af met een uitslag waar we als klein hok oprecht trots op mogen zijn.

📊 Onze drie uitblinkers 📊

Onze eerste uitblinker van het weekend is "De Zwalm" (427/23). Daarmee is hij ondertussen al de vierde broer uit hetzelfde kweekkoppel die op nationaal niveau de kop weet te vliegen op de zware fond. Voor ons kwam dat toch als een kleine verrassing. Hij had eerder al mooie prestaties neergezet op Narbonne '24 en Pau '25, maar we hadden eerlijk gezegd niet verwacht dat hij zich helemaal vooraan zou klasseren. Al bewijst dit nog maar eens dat een goede duif die in vorm verkeert altijd iets extra kan brengen. Of... misschien heeft één van zijn broers hem gewoon de weg getoond. Wie weet heeft "Nico" hem vorige zondag nog wat tips meegegeven, want die vloog zelf een week eerder een topprijs op Narbonne (Castres). 😉

"De Zwalm" is een zoon van "Vale Jeroen", een duiver van Jeroen Rans, Stijn Rans en Rans Rudi, met hun Rooie Ham in zijn afstamming. Langs moederskant vinden we het duivinnetje van Kris D'haeseleer terug. Nog een leuk weetje over zijn naam. Als jaarling besloot hij tijdens een vlucht uit Sermaises plots zijn eigen wedstrijd te organiseren en ging hij doodleuk binnen in... Zwalm, terwijl de wedstrijd nog volop bezig was. Gelukkig kregen we telefoon van de liefhebber waar hij was binnengelopen. Die verzorgde hem netjes en liet hem de dag nadien opnieuw los, waarna hij uiteindelijk toch nog in Nossegem arriveerde. Twee jaar later vliegt diezelfde duif een topnotering op Perpignan, en heeft hij nog niet gemist op de zware fond. Duiven blijven toch bijzondere beestjes!

Onze tweede uitblinker is de 438/23. Ook hij heeft op de zware fond nog nooit gemist, al zat hij tot nu toe nooit echt helemaal vooraan in de uitslag. Tot gisteren. Ook hij is een mooi voorbeeld van een duif die, wanneer de vorm optimaal is, zichzelf kan overstijgen. Hij komt steevast volledig uitgeput thuis, maar ja... Mathieu van der Poel was vorige week op de Champs-Élysées ook compleet leeg na zijn rit. Zolang hij goed recupereert en mooie uitslagen blijft vliegen, kunnen wij alleen maar tevreden zijn.

Langs vaderskant stamt de 438/23 af van "De Libourne", een duiver die zelf uitstekend presteerde op Libourne, Montauban en Agen. Deze werd gekweekt uit een duiver van Paul Grolleman, gekoppeld aan een duivin van Robert & Jo Bernaert uit Middelkerke. Langs moederskant duiken de genen op van "Jef", de legendarische Barcelona-winnaar van Jeroen Rans en Stijn Rans. Zijn moeder, Josephina, is zelfs een inteeltproduct naar "Jef", die zowel langs vaders- als moederszijde als grootvader terugkomt. Daarnaast vinden we in haar stamboom ook nog twee andere nationale winnaars van die kolonie terug: "Frans" en "Zwarte Weduwe".

Onze derde uitblinker is "Rosse Libourne". Dat is misschien wel het mooiste verhaal van de drie. Vorig jaar raakte hij tijdens een vlucht op de kleine halve fond de weg kwijt. Enkele dagen later mochten we hem bij een particulier gaan ophalen. We besloten hem daarna een volledig jaar rust te gunnen en hem dit seizoen opnieuw rustig op te bouwen. Dat vertrouwen wordt nu beloond met een mooie uitslag op Perpignan. Ook hij heeft tot op vandaag nog geen enkele zware fondvlucht gemist.

De "Rosse Libourne" is een halfbroer van de 438/23, want ook hij is een zoon van "De Libourne". Opnieuw zien we dus de sterke genen van Paul Grolleman en Robert & Jo Bernaert terugkeren. Langs moederskant komen we opnieuw uit bij Jeroen Rans en Stijn Rans. Zijn moeder is een zus van onze Beauty, die zelf mooie prestaties neerzette op onder meer Dax en Perpignan. In die lijn vinden we onder andere "Vale Beauty" terug, een halfbroer van alweer... "Jef".

👨‍🏫 Conclusie 👨‍🏫

We hopen nu vooral dat Dalton 34 alsnog thuiskomt. Dan wordt dit weekend werkelijk perfect. Maar zelfs als dat niet meer gebeurt, mogen we terugblikken op een geweldige afsluiter van opnieuw een mooi zware fondseizoen. Er waren hoogtepunten — denk maar aan Pau, Barcelona, Narbonne en nu Perpignan. Er waren ook mindere momenten, zoals Agen en Dax. Maar dat hoort nu eenmaal bij de zware fond. Binnen enkele weken blikken we nog één keer uitgebreid terug op het volledige seizoen en maken we de balans op. Nu is het eerst tijd voor een welverdiende vakantie. Voor de duiven, maar stiekem ook een beetje voor de duivenmelkers. 😉

Tot slot willen we iedereen bedanken die het voorbije seizoen onze vooruitblikken en terugblikken gelezen heeft. De vele reacties, discussies en meningen maken het schrijven alleen maar leuker. Blijf dus zeker reageren. Of je nu akkoord bent met onze aanpak, een andere visie hebt op een wedstrijd of gewoon je eigen ervaringen wilt delen: net dat maakt onze mooie sport zo boeiend.

Voor de laatste keer dit seizoen blikken we vooruit. Niet alleen naar Perpignan, maar ook heel even naar Libourne... of beter gezegd: Castres en Périgueux. Ondertussen weet iedereen wel waarom. Door de zware bosbranden in Zuid-Frankrijk moesten beide lossingsplaatsen worden aangepast. Voor onze Perpignan-duiven betekent dat geen 927 kilometer, maar ongeveer 834 kilometer. Een serieuze hap minder.

Eerlijk? Dat speelt niet echt in ons voordeel. We proberen al een paar jaar een hok op te bouwen met duiven die gemaakt zijn voor de "echte" marathonvluchten. Pau, Barcelona en Perpignan vormen daarin de rode draad. Met 834 kilometer zitten we toch een beetje op de grens van wat wij als echte zware fond beschouwen. Maar uiteraard begrijpen we perfect waarom deze beslissing genomen moest worden. Veiligheid van begeleiders en duiven gaat boven alles, dus rest er ons niets anders dan ons aan te passen.

Na de hoogdag van vorig weekend, waarop onze jaarlingen schitterden op Narbonne, schreven we dat we hoopten om met Perpignan nog een echte kers op de taart te zetten. Of dat ook zal lukken... dat is een ander verhaal. Door verschillende omstandigheden zullen we niet met het sterkste team aan de start verschijnen. Dat betekent uiteraard niet dat er geen mooie prijs gevlogen kan worden, maar het tempert de verwachtingen toch wel een beetje.

Vier duiven worden er ingekorfd. Alle vier hebben ze dit seizoen al een zware fondvlucht achter de rug. Bij één leverde dat een mooi resultaat op, bij de andere drie werd het eerder een ontgoocheling.

Onze eerste getekende en kopman van het weekend is Dalton 34. Een broer van onze St-Vincent (https://www.thumas.be/stvincent) en ondertussen ook de nonkel van Castor, de jaarling die vorig weekend schitterde op Narbonne. Hopelijk krijgt Castor zijn nonkel geïnspireerd om hetzelfde te doen op Perpignan.

Dat hij zware fond aankan, heeft hij alvast bewezen. Dit seizoen vloog hij op Pau een mooie 240ste nationaal en 30ste provinciaal. Vorig jaar was hij op Agen al goed voor 235ste nationaal en 17de provinciaal. Ergens hopen we dat hij vrijdag nog een stapje vooruit kan zetten en helemaal vooraan de uitslag kan meedraaien.

Als tweede getekende gaat De Zwalm mee. Hij is één van de vier broers uit ons kweekkoppel "Vale Jeroen x Kristel", het koppel waaruit ook Nico komt, die vorige week nog een knappe 104de nationaal vloog op Narbonne. Toch lijkt De Zwalm voorlopig de broer die iets minder vroeg weet te vliegen. Op Narbonne 2024 en Pau 2025 behaalde hij wel telkens netjes een prijs per tiental, wat op zich natuurlijk mooie prestaties zijn. Alleen verliep Pau dit jaar minder vlot en kon hij zich uiteindelijk pas helemaal achteraan de uitslag klasseren. Kan hij zich dit weekend herpakken? Of inspireren de prestaties van zijn broers hem misschien wel om zelf ook eens een stap extra te zetten?

De andere twee deelnemers zijn halfbroers van elkaar. Beiden zijn zonen van onze Libourne, gekoppeld aan respectievelijk een zus van Beauty en Josephina (inteelt Jef). Aan de afstamming zal het dus zeker niet liggen. Toch hebben we onze twijfels bij deze twee. We denken eerlijk gezegd niet dat ze gemaakt zijn voor de echte marathonvluchten waarop wij ons willen toeleggen: Pau, Barcelona en Perpignan. In dat opzicht hebben ze misschien zelfs wat geluk dat ze dit jaar "maar" 834 kilometer voorgeschoteld krijgen. Ze zullen zich wel moeten tonen. Op Agen behaalden ze allebei slechts een klein prijsje helemaal achteraan de provinciale uitslag. En wie onze posts al een tijdje volgt, weet dat we daar niet tevreden mee kunnen zijn.

Zoals altijd proberen we onze duiven eerlijk te beoordelen. Geen grootspraak, maar ook geen overdreven negativiteit. Gewoon realisme. En dat realisme zegt ons dat de verwachtingen deze week iets lager liggen dan andere weken. We zouden er eerlijk gezegd niet van versteld staan mocht het dit weekend wat minder uitdraaien. Maar... het blijft duivensport. En daarin heeft al meer dan één outsider iedereen verrast. Dus ook dit weekend zullen we weer hoopvol naar de lucht staan kijken.

Tot slot vertrekken er ook nog twee jaarlingen naar Périgueux, de vervanger van Libourne. Zij waren vorige week nog niet klaar voor Narbonne en krijgen nu alsnog de kans om de nodige kilometers ervaring op te doen. We verwachten daar eerlijk gezegd geen hoofdrol. Op de kleinere fond denken we niet dat we echt kunnen meespelen en voor deze twee draait het vooral om leren en ervaring opdoen met het oog op volgend seizoen, wanneer ook zij hopelijk de stap naar de zware fond kunnen zetten.

Een prijs zou een mooie bonus zijn... maar het zou ons eerlijk gezegd verbazen. Hoe dan ook zal Périgueux niet bepalen hoe we op dit weekend terugkijken. Die verantwoordelijkheid ligt volledig bij Perpignan. Hopelijk mogen we ook het zware fondseizoen toch afsluiten met een mooie prestatie. Veel succes aan alle liefhebbers, en vooral een veilige thuiskomst voor alle gevleugelde atleten!

Zoals jullie in onze vooruitblik konden lezen, begonnen we aan Narbonne (Castres) met grote vraagtekens achter de namen van onze duiven. Het waren allemaal jaarlingen die aan hun allereerste zwarefondvlucht begonnen. Als jonge duif hadden ze hooguit twee keer Noyon gevlogen en een jaar later moesten ze zich plots bewijzen op de zware fond.

Natuurlijk hoopten we ergens op een mooie uitslag. Sommige jaarlingen hadden tijdens de voorbereidende vluchten al laten zien dat er wel wat potentieel in zat, zonder echt uit te blinken. En eerlijk... slechter doen dan onze jaarlingen in 2025 kon al bijna moeilijk. Maar uiteindelijk moet het altijd nog op de wedstrijddag gebeuren, en vrijdag was het dan zover!

Vrijdagavond bereikten de eerste jaarlingen België. In Vlaams-Brabant, nog altijd het niveau waarop wij onze prestaties het liefst beoordelen, kwamen uiteindelijk slechts vier jaarlingen thuis. Toen we zaterdagochtend opstonden, lag er dus nog altijd heel wat open. Een kopprijs was nog perfect mogelijk en zelfs de overwinning in ons lokaal samenspel Tussen Demer & Dijle lag nog voor het grijpen.

We gingen ervan uit dat de duiven niet ver meer van huis zaten en dat de aankomsten ergens tussen 6.00 en 6.30 uur zouden vallen. Maar zouden onze onervaren jaarlingen daar al tussen zitten?

Goed ingeduffeld, want echt warm was het niet, zaten we om half zes in de lounge nog wat na te praten over de aankomsten van vrijdagavond. Tot plots...

Om 5.41 uur viel er een donker geschelpte uit de lucht. Hij raakte amper de plank en verdween onmiddellijk naar binnen.

💥 Bam! 💥

Het bleek onze 893/25 te zijn. Als derde geklokte Belgische duif op dag twee meldde hij zich in Nossegem. Toen we zagen dat de volgende jaarling in ons samenspel pas bijna een uur later in Herent werd geklokt, wisten we genoeg.

De zegepalm in Tussen Demer & Dijle was binnen. 🥳

Op dat moment kon de dag eigenlijk al bijna niet meer stuk. Maar om 7.10 uur viel ook onze eerste getekende op de plank. Toen durfden we stilaan spreken van een bijzonder mooie uitslag.

En het feest was nog niet voorbij. 🎂

Om 8.29 uur en 9.26 uur volgden nog twee jaarlingen, waardoor we uiteindelijk afsloten met vier prijzen, waarvan drie per tiental of beter. Na de middag kwam ook nog een vijfde duif thuis. Enkel onze zesde jaarling is op het moment van schrijven nog onderweg.

We mogen dus zonder overdrijven zeggen dat gisteren een uitzonderlijk goede dag werd voor ons.

Wie onze vorige berichten heeft gevolgd, weet dat we momenteel nog maar acht jaarlingen op het hok hebben. Dat betekent dat de spoeling richting de oude duiven volgend seizoen bijzonder dun is. Als je dan met zo'n kleine lichting zulke prestaties kunt neerzetten, geeft dat opnieuw vertrouwen. Het doet hopen dat we volgend jaar weer een mooie ploeg oude duiven kunnen samenstellen om ook dan opnieuw de strijd aan te gaan met de beste hokken uit onze streek.

📊 Onze drie uitblinkers 📊

De eerste plaats is uiteraard voor 893/25, die na zijn knappe prestatie de naam "Castor" kreeg. Hij behaalt uiteindelijk een prachtige 31ste nationaal tegen meer dan 4.200 duiven, wordt 5de provinciaal tegen 524 duiven en wint bovendien het samenspel Tussen Demer & Dijle.

Castor is een zoon van onze St-Vincent, de voorbije jaren één van de smaakmakers op ons hok en onder andere winnaar van een provinciale overwinning op Pau, goed voor een 30ste nationaal. Langs moederskant vinden we de kweekmoeder van Eugène Van Overstraeten uit Overijse terug. We konden samen kweken en het is bijzonder mooi om te zien dat daar nu zo'n resultaat uit voortkomt.

Onze tweede topper is 877/25, gekend als "Nico". Die naam kreeg hij al enkele weken geleden, omdat hij een volle broer is van Nick, onze 87ste nationaal op Barcelona 2026. Wie onze duiven thuis ziet trainen, merkt dat die twee broers bijna altijd samen optrekken en als gekken rond het hok vliegen. Nick en Nico dus.

Ook Nico stelde niet teleur. Hij behaalde een prachtige 5de plaats Tussen Demer & Dijle, werd 16de van Vlaams-Brabant en 104de nationaal. Daarmee is hij ondertussen al de vierde broer uit hetzelfde ouderkoppel die zich op de zware fond onderscheidt.

Zijn vader is Vale Jeroen, afkomstig van Jeroen Rans, Stijn Rans en Rans Rudi, met daarin de lijn van hun Rooie Ham. Langs moederskant vinden we het duivinnetje van Kris D'haeseleer uit Affligem. Het gebeurt niet vaak dat één kweekkoppel meerdere toppers voortbrengt, maar hier hebben ondertussen al vier broers bewezen dat het kan. Ik denk dat we hier maar wat meer duiven van zullen kweken!

Onze derde uitblinker is 866/25, die ondertussen de naam "Ben" kreeg, genoemd naar de Saint-Benoîtkathedraal in Castres. Ben behaalt een 9de plaats Tussen Demer & Dijle, wordt 38ste van Vlaams-Brabant en 265ste nationaal. Ook hij vliegt dus ruim per tiental.

Ben is een geschelpte witpen. Zijn vader is De Jos, een inteeltduiver naar "Jef", de legendarische Barcelona-winnaar van Jeroen Rans en Stijn Rans. Verder zien we ook hun andere nationale winnaars terugkomen, namelijk Frans en Zwarte Weduwe. Langs moederskant vinden we Annie, een dochter van Alejandro en Zorayo van Alex Rans & Annie. Ook bij Ben zaten de genen dus duidelijk goed.

Zo eindigt Narbonne (Castres) op een absolute high voor ons.

Rest ons dit seizoen nog één echte zwarefondwedstrijd: Perpignan, volgend weekend. Daarnaast spelen we ook nog Libourne met twee jaarlingen, al rekenen we die uiteraard niet tot de zware fond.

Hopelijk kunnen we in Perpignan nog een mooi orgelpunt achter ons seizoen zetten. Het belooft opnieuw een harde opdracht te worden, want ook volgend weekend worden hoge temperaturen voorspeld.

Maar daar is het volgende week tijd voor.

Nu genieten we eerst nog even na van een dag waarop onze jaarlingen bewezen hebben dat er toekomst zit in ons kleine hok. 🕊️🏆

Laat zeker een bericht na wat je vind van onze prestatie, duiven of aanpak ✍

Met Narbonne is de derde, en meteen ook laatste vlucht bij de Jaarlingen vervlogen. Dat wil zeggen dat we hier een (voorlopige!) eindrangschikking kunnen maken voor deze kampioenschappen

🏅Kampioenschap 1+2 Jaarlingen

🥇 Alex Rans & Annie
🥈 Jeroen Rans, Stijn Rans en Rans Rudi
🥉 Thumas Thierry en Bart

Nog veel veranderingen na Narbonne. Wijzelf halen twee vroege prijzen met onze eerste 2 getekenden en halen daarmee de volle 6 punten binnen, en springen zo, op basis van 1 vlucht, alsnog het podium op 🥳

Voor de eerste twee plaatsen was het een gevecht tussen de families Rans, en het zijn Alex en Annie die het halen, want zij behaalden 5 punten op Narbonne, terwijl Jeroen en Stijn geen van hun eerste 2 getekenden op de uitslag konden zetten.

Dus een dikke proficat aan Alex & Annie voor het winnen van dit kampioenschap!

🏅Asduif Jaarlingen

🥇BE2036058-25 | Alex Rans & Annie
🥈BE2036320-25 | Sente-Creten (Cederic Sente)
🥉BE2036052-25 | Alex Rans & Annie

14 duiven wisten zich in Demer&Dijle zowel op Agen als Narbonne op de uitslag te werken. En de 058-25 van Alex & Annie deed dit het beste en neemt dus de trofee van Asduif mee naar Herent. Ook hier een dikke proficiat voor Alex & Annie, die overigens ook de derde plaats voor hun rekening nemen. Ze worden enkel gescheiden door de 320-25 van Sente-Creten.

📍 Disclaimer

Om af te sluiten zet ik ook nog even de traditionele disclaimer. Ik bereken deze eindstanden zelf. Hoewel ik alles zorgvuldig nakeek, kan er altijd een foutje insluipen. Bovendien kunnen sommige liefhebbers buiten de telling vallen als ze geen lid zijn van Sans Peur Herent of Demer&Dijle. Neem de cijfers dus niet als absoluut definitief; beschouw ze als een voorlopig overzicht in afwachting van de officiële resultaten.

Narbonne staat in de boeken, dus we kunnen een update geven over het kampioeschap. Om te beginnen de tussenstanden bij de oude duiven!

🏅Kampioenschap 1+2 Oude Duiven

Met nog enkel Perpignan te gaan, kennen we de winnaar van dit klassement. Rans Rudi, Jeroen Rans en Stijn Rans hebben momenteel 6 punten voorsprong op Rudi Oliviers. In theorie kan Rudi Oliviers die 6 punten nog inhalen op Perpignan, maar gezien Stijn & Jeroen nu al een beter coëfficiënt hebben, zullen ze nog steeds aan kop blijven (En laat ons wel wezen, wie durft er geldt inzetten om de gok dat zij noch hun 1ste, noch hun 2de getekende zullen pakken... Juist ja!). Dus bij deze, alvast een dikke proficiat aan de winnaars!

Achter Rudi Oliviers zien we nog een trosje van duivenmelkers, die allemaal nog p het podium willen geraken. Momenteel staat Hok Verbist (Kristof Verbist) in Demer&Dijle op een derde plaats, terwijl Gerry Hazaert deze positie in SansPeurHerent voor zijn rekening neemt.

🏅Asduif Oude Duiven

Steeds meer en meer duiven halen dit seizoen 2 prijzen. De hele top-25 van het klassement zijn duiven die zich reeds 2x op de uitslag wisten te plaatsen. En diegene die dat het beste deed, is de BE2070633-24 van Gerry Hazaert. Deze klepper wist zich vroeg te plaatsen op zowel Agen als Narbonne, en daarmee gaat deze duif aan de leiding. Op de tweede plaats vinden we de BE2078454-24 van Jeroen & Stijn Rans. En de twee net opgenoemde duivenmelkers, plaatsen nog een extra duif op de plaatsen 3 en 4. Maar uiteraard kan dit klassement nog veranderen met een duif die op Perpignan komende week een tweede (vroege) prijs scoort!

📍 Disclaimer

Om af te sluiten zet ik ook nog even de traditionele disclaimer. Ik bereken deze tussenstanden zelf. Hoewel ik alles zorgvuldig nakeek, kan er altijd een foutje insluipen. Bovendien kunnen sommige liefhebbers buiten de telling vallen als ze geen lid zijn van Sans Peur Herent of Demer&Dijle. Neem de cijfers dus niet als absoluut definitief; beschouw ze als een voorlopig overzicht in afwachting van de officiële resultaten.

De echte terugblik op Narbonne (Castres) houden we nog even te goed tot morgen. Dan nemen we uitgebreid de tijd om de wedstrijd te analyseren, de resultaten te overlopen en uiteraard ook de duiven achter de prestaties in de kijker te zetten.

Maar één ding kunnen we nu al zeggen: het werd een succesvolle dag in Nossegem. Om 5.41 uur viel er, toch enigszins onverwacht, een jaarling op de plank. Hij bezorgde ons de 1e plaats in het samenspel Tussen Demer & Dijle.

Dat is ondertussen al de elfde overwinning in Tussen Demer & Dijle uit onze carrière (Kleine Fond + Zware Fond). Een statistiek waar we best trots op zijn.

Uit nieuwsgierigheid zijn we daarom eens in de cijfers gedoken. We bekeken alle zware fondwedstrijden van de afgelopen vijf seizoenen, vanaf 2022 tot nu dus. In die periode werden er, oude en jaarlingen samen, 46 uitslagen vervlogen binnen ons samenspel.

En wie Tussen Demer & Dijle een beetje kent, weet dat dit allesbehalve een gemakkelijk samenspel is. Integendeel. Jaar na jaar worden hier nationale kopprijzen gespeeld en heel wat absolute topliefhebbers kiezen ervoor om hun duiven hier in te korven. Een overwinning haal je hier niet zomaar.

Het zal dan ook niemand verbazen dat Jeroen Rans, Stijn Rans en Rans Rudi met voorsprong de lijst aanvoeren. Zij behaalden maar liefst 20 overwinningen op 46 wedstrijden. Bijna één op twee dus. Een indrukwekkend cijfer en een niveau waar op dit moment weinig tegen te beginnen valt.

Maar daarachter wordt het plots een stuk interessanter. Alex Rans & Annie volgt met 5 overwinningen... en ook Thumas Thierry & Bart (wij dus 🤩) staan op 5 zeges.

Verder behaalden Hok Rommelaere drie overwinningen, Hok Smets en Sente-Creten elk twee. Daarnaast slaagden nog negen andere liefhebbers erin om de voorbije vijf jaar één keer de overwinning te pakken.

Dat toont nog maar eens aan hoe moeilijk het is om meerdere zeges te behalen in zo'n sterk samenspel.

En daarom denken we dat we oprecht trots mogen zijn op onze vijf eerste plaatsen.

Zeker als je weet dat we lang niet aan alle wedstrijden deelnamen. Van de 46 vervlogen wedstrijden tussen 2022 en 2026 hadden wij slechts op 29 vluchten duiven mee. Dat is nog geen 65% van het totale programma.

Met ons beperkte hokbestand – iets waar we het de voorbije periode al vaker over hadden – zijn ook onze deelnames automatisch beperkter. Barcelona spelen we bijvoorbeeld nog maar sinds twee jaar, Marseille slaan we al enkele jaren over en op Agen en Dax spelen we traditioneel geen jaarlingen.

Juist daarom doet zo'n overwinning extra veel deugd. Ze bewijst dat ook een klein hok zich af en toe kan mengen tussen de grote namen.

En daar zijn we best een beetje fier op. 😊

Hoppaaa! Er steekt begot eentje in van Narbonne (Castres). Derde in België die wakker is 😅 30ste nationaal momenteel! 🥳

Met Marseille dat stilaan in de boeken verdwijnt, zijn we ondertussen alweer vijf weken ver in het zware fondseizoen. Dat betekent ook dat er nog maar twee vluchten op het programma staan. Voor je het weet, zit het seizoen er alweer op.

Wanneer je, zoals wij, een klein hok hebt met in het begin van het seizoen 14 oude en 18 jaarlingen, en er onderweg nog enkele pionnen wegvallen, dan moet je keuzes maken. Vorig weekend lieten we Marseille links liggen en ook voor Narbonne – of beter gezegd Castres – hebben we beslist om onze oude duiven thuis te houden.

Waarom? Omdat Narbonne simpelweg niet past binnen de richting waarin we met ons hok willen evolueren. We willen duiven kweken die kunnen presteren op de "echte" marathonvluchten: Pau, Barcelona, Dax en Perpignan. Narbonne is met zijn 867 kilometer al "wat kort" en dit jaar, met de lossing in Castres, wordt de afstand zelfs nog wat korter. De oude duiven die nog inzetbaar zijn, sparen we daarom voor de slotvlucht uit Perpignan.

Dat betekent uiteraard ook dat we dit jaar geen rol van betekenis zullen spelen in de kampioenschappen. Met slechts vijf van de zeven zware fondvluchten gespeeld, wordt hoog eindigen haast onmogelijk. Maar eerlijk... dat is voor ons nooit de grootste drijfveer geweest. Een mooie klassering nemen we uiteraard met plezier mee en daar zijn we altijd trots op, maar om het cru te zeggen: We don't give a d*mn. 🤭

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er dit weekend niets in Nossegem te beleven valt. Integendeel.

Alle aandacht gaat deze week naar onze jaarlingen. Zij moeten volgend seizoen klaar zijn om het echte zware fondwerk aan te kunnen, en daarvoor is ervaring onbetaalbaar. Onze topgeneratie van 2023 – James, Yamal, Dali, Dalton 34, Nick en De Zwalm – vloog in 2024 allemaal Narbonne. De ene vloog een kopprijs, de andere een gewone prijs en sommigen kwamen zelfs te laat. Maar stuk voor stuk zetten ze daarna de stap naar heel mooie prestaties op de zware fond. Daarom geloven wij nog altijd sterk in deze vlucht als leerschool voor jaarse duiven.

Alleen... in 2024 konden we nog 16 jaarlingen inkorven voor Narbonne. Dit jaar zijn dat er nog maar 6. Dat is toch een behoorlijk verschil.

En dat brengt ons meteen bij een pijnpunt waar we al enkele jaren mee worstelen. Buiten die uitzonderlijke generatie van 2023 zien we elk jaar ongeveer hetzelfde verhaal. We starten met een achttiental jaarlingen en uiteindelijk blijven er amper een zestal over waarmee we richting zware fond kunnen werken.

Waar dat precies aan ligt? Dat weten we eerlijk gezegd zelf ook niet. Doen we iets verkeerd? Gaan we te snel vooruit met duiven die als jonge duif maar een paar keer de korf gezien hebben? Wij denken van niet. Integendeel zelfs. Ontbreekt het gewoon aan kwaliteit? Zijn sommige duiven simpelweg niet slim genoeg om na een Toury de weg naar Nossegem terug te vinden? Wie zal het zeggen... Feit is wel dat we vandaag nog acht jaarlingen overhouden. Zes daarvan mogen dit weekend naar Castres. De twee anderen krijgen mogelijk volgende week nog een kans op Libourne.

Deze keer gaan we de deelnemers ook niet één voor één voorstellen. Ze zijn allemaal gekweekt uit zware fondlijnen en op papier zouden ze deze opdracht moeten aankunnen. Maar we weten ondertussen ook dat een mooie stamboom nog nooit een prijs heeft gevlogen. Daarom houden we de voorstelling liever voor na de wedstrijd... en dan liefst van de jaarlingen die een prijs hebben behaald.

Een uitslag zoals in 2024 verwachten we eerlijk gezegd niet. Toen wonnen we in Demer & Dijle en was dat goed voor een 45ste nationaal, aangevuld met in totaal acht prijzen. Dat wordt bijzonder moeilijk om te evenaren.

Maar we hopen natuurlijk wel beter te doen dan in 2025. Toen gingen we eveneens met zes jaarlingen naar Narbonne, maar dat was een generatie die het hele seizoen achter de feiten had aangehold. Tijdens de voorbereidingsvluchten kwamen ze nauwelijks op tijd thuis en prijs vliegen was eerder uitzondering dan regel.

Dit jaar oogt het toch iets positiever. Een aantal jaarlingen zaten wel eens mooi bij onze eerste aankomsten en hier en daar werd ook al eens een prijsje meegepikt. Maar één ding hebben we de voorbije jaren wel geleerd: Zware fond laat zich niet voorspellen.

Dus rest er ons maar één ding... afwachten wat zaterdag zal brengen. Veel succes aan alle deelnemers, en laat ons hopen dat onze zes jaarlingen een eerste stap kunnen zetten richting een mooie zware fondcarrière.

Om te eindigen nog een oproep. Als jullie iets in de tekst zien waar je inhoudelijk wil op reageren, dat mag altijd. We staan altijd open voor opbouwende, constructieve feedback. Dus reageer gerust met wat jij denkt over onze aanpak, strategie, ... 😉

Ondertussen is de wedstrijd bij de oude duiven stilaan overal afgelopen. Over de jaarlingen zwijgen we voorlopig maar even, want die wedstrijd lijkt opnieuw niet te gaan eindigen. Misschien moet er toch maar even nagedacht worden om deze wedstrijd voor volgend seizoen enkel voor oude duiven in te richten.

Dax 2026 werd dan ook een uitzonderlijk zware editie. Het warme weer, de bosbranden, het lange overzitten en vooral de krachtige noordoostenwind maakten van deze vlucht een ware marathon van slijtage. Ook nu, terwijl de meeste uitslagen stilaan definitief zijn, zijn nog heel wat duiven onderweg of spoorloos. Persoonlijk vrezen we zelfs dat een groot aantal duiven boven de oceaan is terechtgekomen en door de harde wind steeds verder over het water werd gedreven.

Bij zulke omstandigheden blijven slechte duiven, of duiven die simpelweg niet in vorm zijn, gewoon achter. Dan is het aan de echte zware fondduiven: duiven met kwaliteit, karakter en doorzettingsvermogen. Maar zelfs voor de beste is er geen garantie. Want stel je voor dat je als topduif op 150 kilometer van de kust boven de oceaan terechtkomt... Dan wordt het plots een heel ander verhaal.

Wij wisten vooraf al dat er in Nossegem geen absolute toppers in de mand zaten. Dat konden jullie vorige week ook al lezen in onze voorbeschouwing. De vraag was dan ook niet of we een kopprijs zouden vliegen, maar vooral of we een duif op de uitslag gingen krijgen.

Een paar weken geleden schreven we na Agen dat duiven zelden liegen. En ook deze week werd die uitspraak opnieuw bevestigd.

Heel lang bleef het PAS-systeem in Nossegem stil. Al snel werd duidelijk dat een kopprijs of zelfs een mooie prijs er inderdaad niet zou inzitten. Pas gisteren in de loop van de namiddag viel onze derde getekende uiteindelijk op de plank. Uitgerekend de duif waarvan we eigenlijk het minst verwachtten dat hij nog zou thuiskomen.

Vorig jaar op Narbonne kwam hij ook pas later af, maar opnieuw toonde hij vooral heel veel karakter. Snel zal hij wellicht niet gevlogen hebben — eerder drie keer een Dourdan op elke dag, bij wijze van spreken — maar hij bleef doorgaan en geraakte uiteindelijk toch nog thuis. Dat levert hem achteraan in de provinciale uitslag nog een klein prijsje op.

Tevreden kunnen we daar uiteraard niet mee zijn. Maar karakter mag ook beloond worden. En dus verdient hij volgend jaar een ticket richting Barcelona. (De duivensport is toch wel een beetje wreed soms...)

Onze andere twee duiven zijn voorlopig nog niet teruggekeerd. Vooral van onze eerste getekende vinden we dat jammer. Het was tenslotte een volle broer van onze St-Vincent én van Dalton 34, die dit jaar op Pau nog een mooi resultaat neerzette. Bovendien had Dalton 24 zelf vorig seizoen al een prijsje behaald op Narbonne.

Maar soms moet je ook gewoon eerlijk zijn. Als het er niet inzit, dan zit het er niet in. Dat geldt trouwens evenzeer voor de 660/24, waarvan we voorlopig ook nog geen spoor hebben.

Zo wordt Dax, na Agen, opnieuw een teleurstellende vlucht voor ons.

Maar dat hoort nu eenmaal ook bij de zware fond. Zeker met een klein hok als het onze is het allesbehalve vanzelfsprekend om elk weekend mee te doen voor de mooie prijzen. Soms vallen de puzzelstukken in elkaar, soms helemaal niet.

Een kans om ons meteen te herpakken komt er trouwens niet. Net als vorig jaar slaan we ook Marseille over, simpelweg omdat we daarvoor onvoldoende geschikte duiven beschikbaar hebben.

Onze blik gaat daarom al stilaan richting Narbonne, over anderhalve week. Daar zullen onze jaarlingen voor het eerst van het echte zware werk kunnen proeven. Maar daar vertellen we volgende week in de voorbeschouwing graag meer over.

Nu is het eerst tijd om zelf te recupereren, ondertussen met een schuin oog de wedstrijd vanuit Marseille te volgen en alles in gereedheid te brengen voor hopelijk opnieuw een mooi resultaat op Narbonne... en een week later Perpignan.

Want één mindere vlucht verandert niets aan onze ambitie. Op naar de volgende uitdaging. 🕊️

Na het succes vorig weekend op de koninginnenvlucht uit Barcelona zijn we alweer aangekomen bij de vierde zware fondvlucht van het seizoen: Dax.

Marseille laten we dit jaar aan ons voorbijgaan – simpelweg omdat we daar geen duiven meer voor hebben – en dat betekent dat we ondertussen al over de helft van ons zware fondseizoen zitten. Wat gaat het toch weer snel...

Voor Dax trekken we met drie "nieuwe" duiven ten strijde. Nieuw tussen aanhalingstekens, het zijn drie doffers die dit jaar hun eerste zware fondvlucht afwerken. Na alle voorbereidingsvluchten kwamen we aan Pau met elf oude duiven op het hok, verdeeld over vier verschillende ploegjes. Het nadeel van een klein hok: die ploegjes zijn dan automatisch ook behoorlijk klein. En dus is het deze week opnieuw afwachten wat het zal worden.

Ook nu zijn het niet meteen de absolute "toppers" van het hok die meegaan. Maar Barcelona heeft ons geleerd dat ook de duiven van de tweede rij plots kunnen opstaan en voor een mooie uitslag kunnen zorgen. Laat ons dus vooral hopen dat de geschiedenis zich een week later nog eens herhaalt.

Onze eerste getekende is Dalton 24 (424/23). Wie onze posts een beetje volgt, zou aan de naam ondertussen al moeten kunnen raden uit welke hoek de wind waait. Dit jaar gaven we namelijk al twee keer "een Dalton" mee. Het zijn allemaal broers van onze St-Vincent, één van de betere duiven die de voorbije jaren op ons hok verbleef. Ondertussen zit hij op de kweek, maar tijdens zijn vliegcarrière was hij goed voor meerdere (nationale) kopprijzen. Wie meer over hem wil weten, kan altijd eens een kijkje nemen op onze website. (https://www.thumas.be/stvincent)

Maar terug naar Dalton 24. Zijn carrière verliep tot nu toe niet bepaald volgens een rechte lijn. Als jaarling was hij enkele weken van huis. Op het einde van dat seizoen vloog hij nog Tulle. Vorig jaar, als tweejarige, ging hij naar Agen, maar daar kwam hij pas de volgende ochtend thuis. Daarom kreeg hij later nog een kans op Narbonne. Op die moeilijke editie arriveerde hij net voor de middag en dat was nog goed voor een prijsje halfweg de uitslag.

Hij was toen natuurlijk nog maar een tweejarige, dus wie weet kan hij als driejarige een stap vooruitzetten. Drie weken geleden vloog hij zelf nog een prijsje op Tulle, maar vooral zijn broer Dalton 34 gaf eerder dit seizoen het goede voorbeeld met een heel mooie prijs op Pau: 1 op 10 nationaal. Er zit dus zeker iets in de genen...

Onze tweede en derde getekende zijn een ander verhaal. De 660/24 en 668/24 zijn de enige twee duiven die overbleven van onze lichting jaarlingen van vorig seizoen. En wie toen onze posts volgde, weet dat die lichting niet meteen de geschiedenisboeken zal ingaan als onze beste ooit. Tijdens de voorbereidingsvluchten kwamen ze allesbehalve vlot naar huis – en dat is nog zacht uitgedrukt.

Uiteindelijk trokken we vorig jaar met zes jaarlingen naar Narbonne. Onze tweede getekende, de 660/24, wist daar nog een prijsje te behalen. Weliswaar pas op dag drie van de wedstrijd... De 668/24 kwam nog later thuis en viel buiten de prijzen.

We kunnen dus moeilijk beweren dat de verwachtingen torenhoog zijn. Toch moeten we ook eerlijk zijn: dit jaar kwamen ze tijdens de voorbereidingsvluchten al iets vlotter naar huis en op Tulle wisten ze allebei nog een prijsje achteraan de uitslag mee te pikken. Kunnen ze ons dit weekend verbazen? Of krijgen we, zoals op Agen, opnieuw een rondje "duiven liegen zelden"?

Aan de afstamming zal het alvast niet liggen. Beide duiven zijn halfbroers van Yamal en Dali. De ene heeft als moeder het duivinnetje van Van Ouwerkerk-Dekkers Pigeons, terwijl de andere langs vaderskant uit de Alex (Alex Rans) komt. Die lijnen werden bovendien gekoppeld aan het beste wat Jeroen Rans, Stijn Rans en Rans Rudi te bieden hebben, met onder andere Jef, Special Esmee, Frans en de Zwarte Weduwe in de afstamming.

Op papier zit het dus meer dan goed. Maar of ze het ook in de praktijk kunnen waarmaken... dat zullen we dit weekend zien.

Als we naar de weersvoorspellingen kijken, lijkt ook Dax opnieuw een harde noot om te kraken. Hopelijk lost de Belgische verstandhouding niet te vroeg, zodat er nergens in het land duiven op de dag zelf thuis kunnen komen. In dat geval krijgt heel België de kans om vroeg te pakken. Anders dreigt de nationale uitslag al in "de Vlaanders" gemaakt te zijn voor wij hier in Vlaans-Brabant nog maar goed en wel begonnen zijn.

Langs de andere kant hebben we altijd gezegd dat wij onze duiven in de eerste plaats beoordelen op de provinciale uitslag. Ongeacht het vluchtverloop zullen we dat ook deze keer blijven doen.

En laat ons hopen dat we dit weekend, naast een Belgische zege tegen Spanje, ook een zege voor Nossegem kunnen opschrijven. 😉

Samen met ongeveer 16.000 andere duiven werden onze twee strijders gisterenochtend gelost. Door de noorderwind werd het een harde, maar eerlijke wedstrijd. Geen enkele duif slaagde erin om op de dag van de lossing zijn of haar hok te bereiken. Dus werd het vanochtend vroeg opstaan om vanaf 5 uur in Nossegem naar de lucht te staren, in de hoop ergens een duif te zien verschijnen.

Zoals jullie al konden lezen in onze vooruitblik, lag de hoop in Nossegem iets lager dan we voor het seizoen hadden ingeschat. We kunnen er natuurlijk niet elke keer op blijven terugkomen, maar het is nu eenmaal de harde realiteit wanneer een klein hok als het onze het verlies van twee kopmannen moet verwerken. Dan moet de tweede rij overpresteren. En we hebben vorige week nog geleerd dat duiven zelden liegen...

Toen de eerste duiven begonnen te vallen, was daar dan ook geen duif uit Nossegem bij. Vlaams-Brabant, en in het bijzonder onze concullega's van Sans Peur Herent waren ondertussen wel stevig aan het doorpakken. Rond 10.30 uur waren er zelfs al een twaalftal duiven gekend in het lokaal. Maar dan opeens, van boven onze hoofden: een vale flits. Recht op de plank en binnen!

Het was Nick, onze eerste getekende. En hij deed wat we ergens toch een beetje gehoopt hadden: verrassen. Als jaarling miste hij nog zwaar op Narbonne, wat hij als tweejarige al een beetje goedmaakte met een degelijke prijs op Dax. Maar nu, als driejarige, bewijst hij op de koninginnenvlucht van de duivensport dat hij het wel degelijk kan. Met een prachtige voorlopige 87ste plaats nationaal zorgt hij voor een prestatie waar we bijzonder blij mee zijn.

Zo slagen we erin om in de twee jaar dat we nu terug Barcelona spelen, twee keer in de nationale top 100 te eindigen. En dat met de kleine korf, want ook deze keer hadden we er maar twee mee!

Dat Nick dit kan, komt misschien ook niet helemaal uit de lucht vallen. Hij is een volle broer van James, die al topnoteringen behaalde op Narbonne '24 en Pau '25. Ook de derde broer, De Zwalm, was al goed voor drie goede noteringen op zware fondvluchten. Het zit dus duidelijk goed qua bloed.

Langs vaderskant zien we Vale Jeroen, een duif van Rans S&J (Rans Rudi, Jeroen Rans, Stijn Rans), met daarin een prominente rol voor hun Rooie Ham. Ook zien we in het zevende knoopsgat nog de Thierry opduiken, dus heel ergens zit er nog een klein beetje Johan in het bloed! Langs moederskant vinden we een duivinnetje terug dat we verkregen bij Kris D'haeseleer uit Affligem, en dat nu ook al mee gezorgd heeft voor drie goede prijspakkers op de Zware Fond!

Onze Barcelona kon op dat moment eigenlijk al niet meer stuk, maar natuurlijk hoopten we dat ook onze tweede getekende, de 333/21, nog op zijn waarde zou komen. Hij had in het verleden al bewezen dat hij per tiental kon vliegen en jawel hoor: iets na de middag was ook hij op het appel. Nationaal is dat voorlopig nog goed voor een mooie 294ste plaats tegen bijna 6.000 duiven.

Ook bij de 33 zit Barcelona duidelijk in het bloed. Hij is een 100% Rans S&J-duif, met langs vaderskant vooral inteelt naar hun Barcelonaduivin. Langs moederskant zien we een volle zus van Jef, hun gefaamde Barcelona-winnaar. Geen wonder dus dat de 33 dit werk aankan.

En zo eindigt ook onze tweede deelname aan Barcelona op een high. Niet zo extreem hoog als vorig jaar (een 12de nationaal was nog specialer), maar als we rekening houden met het feit dat onze kopmannen er niet bij waren, dan is dit meer dan een goed resultaat. Met ons kleine hokbestand staan we opnieuw mooi ons mannetje tussen de grotere hokken.

Twee duiven mee, allebei mooi op de uitslag en voor het tweede jaar op rij een duif in de nationale top 100 van Barcelona. Dan mogen we toch spreken van een meer dan geslaagde dag! 🕊️💪

We staan er toch weer tussen 😀 (Sans Peur Herent is ze wel aan het pakken, jawadde... Proficiat aan alle clubgenoten ook)

Voorlopig 20ste provinciaal en 65ste nationaal (zal nog wel wat zakken, maar toch mooie prestatie van de Nick!)

En dat met amper 2 duifjes mee!

Na Agen, dat uiteindelijk van de "makkelijkste" zware fondvlucht van het seizoen naar toch een stevige krachtmeting gegaan is, is het tijd voor de klassieker der klassiekers in de duivensport: Barcelona.

Vorig jaar keerden we, na vele jaren afwezigheid, terug naar deze legendarische vlucht. En wat voor een terugkeer werd het... Met onze "Yamal" behaalden we een schitterende 12de nationaal en 2de provinciaal (achter die dekselse clubgenoten). Het was een resultaat om trots op te zijn en uiteraard wilden we dit jaar alles op alles zetten om die prestatie minstens te evenaren, of wie weet zelfs te verbeteren. Barcelona was dé vlucht waarvoor we ons topteam hadden klaargestoomd.

Maar zoals jullie de voorbije weken al konden lezen, heeft het lot daar anders over beslist.

"Yamal" bleef achter op een stomme Noyon en zijn broer "Dali", die vorig jaar nog 191ste nationaal Perpignan vloog, kwam enkele weken geleden volledig onder de olie thuis. Voor hem zit het seizoen er sowieso op. Twee zware aderlatingen, waardoor onze oorspronkelijke plannen volledig de vuilbak in konden.

Het gevolg is dat we dit jaar slechts met twee duiven richting Barcelona trekken. Niet onze eerste en tweede keuze, maar de oorspronkelijk voorziene derde en vierde getekende zullen de eer van Nossegem moeten verdedigen. We moeten dus eerlijk zijn: de absolute toppers staan deze keer (weer) niet aan de start. En na Agen hebben we nog maar eens gezien dat duiven zelden liegen. De kans dat we onze topuitslag van vorig jaar zomaar kunnen herhalen, lijkt dan ook eerder klein.

Maar... elke vlucht moet gevlogen worden. En misschien hebben deze twee strijders er wel plezier in om alle voorspellingen straal tegen te spreken.

Onze eerste getekende is "Nick". Misschien (nog?) niet de topper van het hok, maar zijn afkomst mag er alvast zijn. "Nick" is namelijk een volle broer van "James" en "De Zwalm", die allebei al sterke prestaties neerzetten op Narbonne en Pau. Als jaarling was "Nick" onze beste duif tijdens de voorbereiding, maar op zijn eerste zware fondvlucht uit Narbonne liep het helemaal mis. Vorig jaar kreeg hij een nieuwe kans op Dax, waar hij als tweejarige een 329ste nationaal behaalde. Geen kopprijs, maar als tweejarige een prijs om op te bouwen. We hopen dan ook dat hij dit seizoen opnieuw een stap vooruit kan zetten en zich eindelijk eens vooraan de uitslag weet te nestelen. Aan de afstamming zal het alvast niet liggen. Langs vaderskant vinden we de Vale Jeroen terug, een kweker van Jeroen Rans, Stijn Rans en Rans Rudi met onder andere de Rooie Ham in de afstamming. Aan moederskant komt hij uit een duivinnetje dat we verkregen bij Kris D'haeseleer uit Affligem.

Onze tweede getekende is de oude rot van het hok: de 333/21. Een 100% Rans J&S-duif met een pedigree om u tegen te zeggen. Langs vaderskant zien we inteelt naar hun befaamde Barcelonaduivin, terwijl langs moederskant een zus van de internationale Barcelona-winnaar Jef terug te vinden is. Veel beter qua afstamming wordt het haast niet. De 333/21 bewijst bovendien al jaren zijn waarde door elk seizoen opnieuw prijs te vliegen op de zware fond. We verwachten van hem misschien geen absolute kopprijs, maar wanneer hij zijn normale niveau haalt, moet een prijs per tiental zeker mogelijk zijn. Vorig jaar bewees hij dat nog met een 25ste provinciaal en 199ste nationaal op Dax.

Afwachten dus wat Barcelona dit jaar zal brengen. In het slechtste geval wordt het een weekend zoals Agen... of misschien zelfs zonder prijs. Komen beide duiven gewoon op hun waarde af, dan hopen we op een mooie prijs per tiental voor de ene en een degelijke klassering halfweg de uitslag voor de andere. En in het beste geval... tja, Barcelona blijft Barcelona. Misschien verrassen ze ons allebei en schrijven ze toch weer een mooi hoofdstuk in ons verhaal.

Veel succes aan alle deelnemers van deze koninginnenvlucht van de duivensport. Dat de beste moge winnen!

We schreven het vorige week al in onze vooruitblik: de beste duiven van het hok zaten niet in de mand voor Agen. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen prijs kon gevlogen worden. We hadden enkele duiven mee waarvan we hoopten dat ze toch een degelijk prijsje konden vliegen. Maar eerlijk is eerlijk: we rekenden er niet op dat ze voor de kopprijzen zouden meestrijden.

Al moet elke vlucht natuurlijk eerst gevlogen worden. Het zou niet de eerste drie- of vierjarige zijn die plots het licht ziet en zichzelf naar een hoger niveau tilt. Maar helaas... duiven liegen zelden. En vandaag bleek dat opnieuw.

Agen werd, mede door de zeven nachten mand, de warme temperaturen van vorige week en de noorderwind op de lossingsdag, een bijzonder zware opdracht. Slechts een handvol Belgische duiven bereikten gisteren al hun hok. Dus stonden we vanochtend om 5 uur opnieuw in Nossegem naar de lucht te turen, hopend op een vroege aankomst.

De provinciale overwinning lag zelfs nog voor het grijpen. Maar al snel werd duidelijk dat de duiven elders vielen. Zoals verwacht bij zo'n zware vlucht kwamen de meldingen niet in sneltempo binnen, maar waar er hier en daar duiven kwamen, bleven de bakken in Nossegem voorlopig leeg.

Eerst verdwenen de kopprijzen. Daarna de mooie prijzen. Vervolgens ook de gewone prijzen. Uiteindelijk kwamen we aan in wat wij de "éénpunters" noemen: de prijzen in het laatste derde deel van de uitslag. Voor heel wat liefhebbers is ook dat nog een mooie prestatie, en terecht. Maar het is niet waarvoor wij aan de start verschijnen.

Beter een prijs dan helemaal niets natuurlijk. Rond 10.36 uur viel eindelijk de eerste duif op de plank: de 438/23. Hij had eerder al prijsjes gevlogen op Narbonne en Dax en kwam vandaag eigenlijk gewoon op zijn waarde af. Hij pakt nog net een prijs achteraan de uitslag.

Een klein halfuur later volgde ook de Rosse Libourne, die eveneens nog net een van de laatste prijsjes weet mee te pikken. Ergens hadden we gehoopt dat hij toch wat vroeger kon vliegen, maar langs de andere kant is het al een mirakel dat hij nog meevliegt, na wat hij vorig seizoen meegemaakt heeft in de voorbereiding.

Beide duiven krijgen over enkele weken nog een kans op Narbonne. Maar daar zal het echt beter moeten. Lees: minstens een driepunter, een prijs in het eerste derde deel van de uitslag.

Onze derde ingezette duif, Dalton 03, is voorlopig nog op zoek naar zijn hok. En eerlijk... we vrezen dat zijn kansen stilaan opgebruikt zijn. Hij heeft ondertussen vier zware fondvluchten achter de rug. Buiten een degelijk prijsje als jaarling is het vooral tegengevallen.

De conclusie vor vandaag? We kunnen vandaag niet tevreden zijn. We waren realistisch genoeg om geen kopprijs te verwachten met deze ploeg. Maar we hadden wel gehoopt dat minstens één van de duiven een prijs per tiental zou kunnen vliegen, of zich net daarachter zou klasseren. Dat is niet gebeurd. En dus moeten we gewoon besluiten dat het vandaag niet goed genoeg was.

De les uit deze vlucht: duiven liegen zelden. Als je je duiven een beetje kent en ze correct probeert in te schatten, dan blijken grote verrassingen eerder uitzondering dan regel. Natuurlijk gebeurt het af en toe dat een duif boven zichzelf uitstijgt, maar veel vaker bevestigt een uitslag gewoon wat je vooraf al dacht. En dat was vandaag precies het geval.

Hopelijk brengt volgend weekend meer reden tot juichen. Dan staat immers de koninginnenvlucht, de vlucht der vluchten op het programma: Barcelona. Maar daarover binnenkort meer in onze volgende vooruitblik. 🕊️

Komend weekend staat Agen op het programma, traditioneel de kortste – en dus misschien ook de makkelijkste – vlucht van het Zware Fond-seizoen. Het is in ieder geval een vlucht waaraan we in Nossegem heel wat mooie herinneringen bewaren. Na onze overstap naar het zwaardere werk was Agen één van de eerste vluchten waarop we echt konden meespelen. Tussen 2020 en 2023 eindigden we telkens in de top 5 van Demer & Dijle. Onze Libourne zorgde in 2020 zelfs voor een 60ste internationaal tegen bijna 12.000 duiven. In 2022 volgden een 1ste en 2de plaats in Demer & Dijle, goed voor een 76ste nationaal. Het absolute hoogtepunt kwam echter in 2023, toen "De 36" de 1ste provinciaal won en daarmee ook 5de van België en 9de internationaal werd tegen 15.317 duiven.

Toch is er sinds die periode wel wat veranderd. Ons hok is de voorbije jaren steeds meer geëvolueerd richting duiven die gemaakt zijn voor de echte marathonvluchten zoals Pau, Barcelona en Perpignan. Of we op Agen nog eens kunnen schitteren zoals vroeger, zal dus moeten blijken.

Eén ding is alvast zeker: het zijn deze week niet de absolute toppers van het hok die mee zijn. Begrijp ons niet verkeerd, het zijn zeker geen sukkelaars, want anders zaten ze niet meer in Nossegem. Maar het zijn wel duiven die voorlopig nog geen echte topresultaten hebben neergezet op de zware fond, zoals bijvoorbeeld De James of de Yamal de voorbije jaren wel al deden. Al hebben we vorige week op Pau opnieuw geleerd dat resultaten uit het verleden geen garanties bieden voor de toekomst... Elke vlucht moet opnieuw gevlogen worden, en dus blijven we hopen op een mooie uitslag.

Onze eerste getekende is Dalton 03. Die naam klinkt misschien bekend in de oren na de nabeschouwing van Pau. Dalton 03 is namelijk een volle broer van Dalton 34, die op Pau een mooie prijs wist te behalen. Beide zijn bovendien broers van St-Vincent, één van de recente toppers van ons hok. Zelf behaalde Dalton 03 als jaarling een prijsje op Narbonne en vorig seizoen wist hij op Agen nog net een klein provinciaal prijsje mee te pikken. Geen grote uitschieters voorlopig, maar misschien komt daar dit weekend verandering in.

Als tweede getekende trekken we de 438/23 naar voren. Deze doffer vloog als jaarling Narbonne en eindigde daar ongeveer halfweg de uitslag. Als tweejarige deed hij hetzelfde op Dax. Hij heeft dus al bewezen dat hij zich kan klasseren, maar eerlijkheid gebiedt ons ook te zeggen dat hij beide keren volledig uitgeput thuiskwam. Daarom blijft het een beetje een vraagteken of het echt zware werk hem ligt. Misschien is Agen, met zijn iets kortere afstand, net de perfecte opdracht voor hem. Op papier heeft hij in ieder geval de juiste achtergrond. Hij is een zoon van onze Libourne, die zelf vroeg vloog op Libourne, Montauban en Agen. De Libourne komt voor uit een koppeling van Paul Grolleman x Bernaert (Middelkerke). Zijn moeder is Josephina, een 100% Rans J&S-duivin (Jeroen Rans, Stijn Rans, Rans Rudi) en inteelt naar hun legendarische Barcelona-winnaar Jef.

Tot slot reist ook de Rosse Libourne mee naar Agen. Na vorig seizoen leek zijn vliegcarrière voorbij. Tijdens een voorbereidingsvlucht was hij drie dagen op de dool, waarna we hem een volledig seizoen rust gunden. Maar de Rosse Libourne is terug van weggeweest en krijgt op Agen meteen zijn eerste echte examen voorgeschoteld. Ook hij is een zoon van onze Libourne en dus een halfbroer van de 438/23. Zijn moeder is een zus van onze Beauty, die vorig jaar jammer genoeg achterbleef op Barcelona. Ook langs die kant vinden we opnieuw puur Rans J&S-bloed terug, met onder andere de Vale Beauty in de stamboom. Voor zijn pechseizoen had de Rosse Libourne nochtans al laten zien dat hij kon prijsvliegen, met onder meer een 10de provinciaal op Libourne en een mooie prestatie op Narbonne in 2024, waar hij net niet per tiental vloog.

Dit zijn de drie die het dit weekend moeten gaan doen. Misschien vertrekken we met iets minder vertrouwen dan vorige week, toen we met onze sterkere kaarten aan de start kwamen. Maar Pau heeft nog maar eens bewezen dat duivensport zich niet laat voorspellen. De zogenaamde betere duiven kunnen missen, terwijl een outsider plots kan uitpakken.

Wie weet verrast één van deze drie ons wel en kunnen we opnieuw een mooi resultaat neerzetten. Gemakkelijk zal het alleszins niet worden. De weersvoorspellingen zien er heftig uit en dreigen van deze zogenaamde "makkelijkste zware fondvlucht van het seizoen" toch een stevige opdracht te maken.

Alvast veel succes voor alle deelnemers en vooral veel moed en kracht voor al onze duifjes die de warmte zullen trotseren!

De eerste zware fondvlucht van het seizoen zit erop. Het is niet geworden wat we gehoopt hadden. Maar achteraf gezien kon het ook veel slechter zijn. Het gevoel na dit weekend is dus vooral: Het kon beter, maar het kon ook slechter. Het was dus "OK".

Pau werd dit jaar een stevige editie. In Nossegem was het vrij lang wachten tot de eerste duif op de plank viel. Net voor 9 uur arriveerde onze derde getekende: Dalton 34. Een volle broer van de St-Vincent, en vorig jaar op Agen al goed voor een mooie prijs.

Op Pau behaalt hij nationaal 1:10, provinciaal 1:9 en Tussen Demer & Dijle 1:10. Daarmee toont hij dat hij na een wat "makkelijkere" vlucht als Agen ook het zwaardere werk aankan. Dat belooft alvast voor de rest van het seizoen.

Daarna was het twee uur wachten op een tweede duif. Dat werd De Zwalm, onze tweede getekende. Hij had eerder al prijzen gevlogen op Narbonne '24 en Pau '25. We hadden hem iets vroeger verwacht, net na de prijzen per tiental, maar dit jaar rangschikt hij zich iets later in de uitslag.

En dan was het wachten... en hopen.

Want onze eerste getekende, De James, was er nog altijd niet. Het was ondertussen al duidelijk dat hij zijn prestaties van Narbonne '24 en Pau '25 niet zou kunnen herhalen. Maar dan begint de twijfel toch te knagen...

Is hij gesneuveld? Had hij hier niet al moeten zijn? Zouden we opnieuw een kopman verliezen?

Ondertussen was de wedstrijd afgelopen en nog steeds geen spoor van hem. Een slecht gevoel begon de bovenhand te nemen. Maar dan, iets na half twee, viel er toch een rosse duif op de plank en konden we opgelucht ademhalen.

James was gewoon misgevlogen en krijgt daarmee zijn eerste misser achter zijn naam. Maar hij is thuis, en dat is voor ons het belangrijkste. Nu recupereren en opnieuw opbouwen richting een nieuwe kans later dit seizoen.

Zo houden we dus een wat middelmatig gevoel over aan deze wedstrijd. We hadden er meer van verwacht en zowel De Zwalm als vooral De James presteren onder verwachting. Gelukkig was er Dalton 34 om toch een mooie prijs neer te zetten.

Tegelijk beseffen we ook dat er heel wat liefhebbers zijn die met deze uitslag meer dan tevreden zouden zijn. Alleen zijn we de voorbije jaren misschien wat verwend geraakt met mooie prestaties en blijven we altijd het hoogste ambiëren. Daarom zijn we uiteindelijk maar matig tevreden.

Om toch positief af te sluiten, blikken we ook nog even terug op Tulle.

We speelden eindelijk nog eens een kleine fondwedstrijd. Puur als voorbereiding uiteraard, want tegen al dat snelle geweld maken onze marathonduiven meestal weinig kans. Toch hadden we drie oude duiven mee die op Tulle hun laatste voorbereiding kregen richting Dax.

Ook Tulle bleek een stevig beestje te zijn. Zoals verwacht zaten we niet bij de kopduiven. Lange tijd was er in Nossegem geen duif te bespeuren, maar plots vielen de drie duiven binnen een tijdspanne van amper tien minuten.

In Tussen Demer & Dijle scoren ze achteraan nog drie prijsjes. Maar aangezien het samenspel opnieuw sterk bezet was, zijn het eigenlijk best mooie prestaties in Vlaams-Brabant. Alle drie eindigen ze ergens rond het midden van het concours, en daar kunnen we best tevreden mee zijn, voor onze marathonduiven.

Het hok kon dicht terwijl er nog heel wat liefhebbers zaten te wachten op hun duiven. Zo werd Tulle uiteindelijk een geslaagde voorbereiding op Dax, binnen drie weken.

En zo eindigt het eerste Zware Fond weekend toch met een meevaller. En kunnen we weer beginnen denken over volgende week. Dan is het tijd voor Agen! Maar meer daarover in de voorbeschouwing die er één van de komende dagen zal aankomen.

Komende vrijdag gaat het seizoen van de Zware Fond van start met de klassieker uit Pau. Een vlucht waar we hier in Nossegem mooie herinneringen aan bewaren. In 2023 wonnen we er nog de 1ste Provinciaal met onze "St-Vincent" en ook vorig jaar konden we tevreden terugblikken met een 157ste nationaal.

Voor deze editie werden maandag drie strijders ingekorfd. Met het verdwijnen van Yamal en Dali uit de vliegploeg zijn het eigenlijk onze drie sterkste kandidaten die richting Pau trekken. Dat legt de verwachtingen natuurlijk wat hoger, al weten we allemaal dat kwaliteit op papier nog nooit een garantie op succes is geweest.

Als derde getekende gaat "Dalton 34" mee. Hij is een volle broer van de "St-Vincent", onze provinciale winnaar van 2023. Zelf liet hij vorig jaar al mooie dingen zien met een knappe 17de provinciaal op Agen. In zijn afstamming vinden we langs vaderskant "De Verloren Zoon", nog uit ons oude ras. Langs moederskant zien we onder andere de 244/14 van Jeroen Rans, Stijn Rans en Rans Rudi, goed voor twee topnoteringen op Perpignan. Aan de stamboom zal het dus alvast niet liggen.

Onze tweede getekende is "De Zwalm". Hij liet zich de vorige seizoenen al opmerken met mooie prijzen op zowel Narbonne als Pau. Hopelijk kan hij er dit weekend een mooie 3 op 3 van maken. Bovendien is "De Zwalm" een volle broer van onze eerste getekende.

En die eerste getekende is niemand minder dan de "James". Een duif die tot nu toe op elke vlucht waarop hij werd ingezet zijn visitekaartje afgaf. Als jaarling vloog hij al een knappe 45ste nationaal Narbonne en vorig jaar was hij het die onze 157ste nationaal Pau voor zijn rekening nam (Daarna bleef hij als tweejarige de rest van het seizoen thuis). Hij kent de weg dus alvast. Langs vaderskant komt "James" uit de "Vale Jeroen", weeral van de gebroeders Rans, met in de stamboom onder meer hun "Rooie Ham". Aan moederskant vinden we "Kristel" terug, een duivinnetje van Kris D'haeseleer uit Affligem.

Alle signalen staan op groen. Misschien had het warme weer iets vroeger mogen beginnen, want onze duiven voelen zich doorgaans het best wanneer de temperaturen al even de hoogte ingaan. Er is zeker vorm aanwezig, maar supervorm... dat is nog iets anders. Al geldt natuurlijk voor iedereen hetzelfde weer.

Toch is de gezonde spanning weer aanwezig. Vrijdag en/of zaterdag (of zondag?) zullen we ongetwijfeld opnieuw met een flinke portie hoop naar de lucht zitten staren. Kunnen we nog eens schitteren in Nossegem?

We zullen zien... 😎

We hebben ondertussen al 20 van de 23 duiven besproken in de vorige delen. Hoog tijd dus om de laatste drie erbij te halen: de duiven waarvan wij dit seizoen het meeste verwachten.

Maar zoek niet naar De Yamal (422/23). Met heel veel pijn in het hart moeten we melden dat hij gesneuveld is op het veld der eer. Enfin ja... “eer”. Dat marathon pluimen kost, dat weten we. Als een topper van Barcelona wegblijft, dan hoort dat ergens bij de sport. Maar dat zo’n klasbak achterblijft op een doodnormale Noyon terwijl de rest van het hok gewoon naar huis komt... dat komt hard binnen.

Dus geen herhaling van zijn 12de nationaal Barcelona 😔 Niks aan te doen natuurlijk, maar het gevloek was toch tot ver buiten de grenzen van Nossegem te horen…

Alle hoop rust nu op De James, De Dali en De Zwalm.

De Zwalm is, zoals gisteren al vermeld, een broer van De James en De Nick. Hij behaalde ondertussen al twee mooie prijzen op Narbonne en Pau. Na Pau vorig jaar bleef hij de rest van het seizoen thuis — het was tenslotte nog maar een tweejaarse, en wij springen zuinig om met talent. Zeker met zo’n klein hok.

We geloven niet meteen dat hij op Pau de kop zal vliegen, maar als alles normaal verloopt denken we wel dat hij mooi per tiental moet kunnen vliegen.

De Dali (445/23) is dan weer een volle broer van de Yamal. En eerlijk is eerlijk: eigenlijk stond hij intern altijd nog nét iets hoger aangeschreven dan zijn broer. Op Narbonne 2024 behaalde hij al een zeer mooie prijs en op alle voorbereidingen was hij steevast vroeger thuis dan Yamal.

Vorig jaar sloeg het noodlot echter toe toen hij zich blesseerde op een kleine halvefondvlucht. We hielden hem weken thuis en hebben hem uiteindelijk klaargestoomd voor Perpignan, al was het een enorm vraagteken of we hem ooit nog zouden terugzien. Maar kijk... hij vloog daar gewoon een 191ste nationaal en bewees zo dat de blessure volledig hersteld was — ondanks de voorspellingen dat zijn vliegcarrière misschien wel voorbij zou zijn. Dus dit jaar, als driejaarse en op de top van zijn kunnen, hopen we op meer.

En dan blijft natuurlijk nog De James (407/23) over. Door het wegvallen van Yamal is hij de leider van het hok. Als jaarling vloog hij al een 45ste nationaal op Narbonne en vorig seizoen stond hij er opnieuw op de loodzware Pau met een 157ste nationaal. Daarna bleef ook hij de rest van het seizoen thuis.

Maar dit jaar, als alles verder goed verloopt, gaat hij als eerste afgegeven duif de mand in op Pau. En laat ons hopen dat hij er dan opnieuw staat.

Zoals elk jaar tellen er voor ons eigenlijk maximaal zeven vluchten: de zware-fondvluchten. Al is het zelfs nog niet zeker dat we ze alle zeven zullen spelen — Marseille blijft bijvoorbeeld een groot vraagteken.

Na de mooie uitslag op Barcelona vorig jaar willen we dit seizoen eigenlijk vooral alles op die vlucht zetten. Al blijft ook een Pau natuurlijk een prachtige wedstrijd om vroeg op te pakken. Wat wel vaststaat, is dat we amper of zelfs helemaal niet naar de kleine fondvluchten zullen trekken. Die keuze hebben we de vorige jaren al gemaakt en daar wijken we dit seizoen ook niet van af. Met ons kleine hok kunnen we daar toch moeilijk opboksen tegen de professionele hokken.

Maar eerst volgen dus nog enkele weken voorbereidingsvluchten. Zonder echte ambities, en vooral met de hoop dat iedereen er zonder kleerscheuren door geraakt. Om daarna hopelijk klaar te zijn voor een paar mooie resultaten op de marathonvluchten.

En daarmee is onze voorbeschouwing voor 2026 compleet. Al blijven het natuurlijk vooral speculaties… en hoop. Véél hoop 😄

Want duivensport blijft hard en onvoorspelbaar. Uiteindelijk telt alleen de uitslag na de wedstrijd. En daarop is het nog een dikke maand wachten. Dan zullen we weten waar we staan met ons kleine hokje — waar we toch wel fier op mogen zijn dat we elk jaar opnieuw een beetje ons mannetje staan tegenover de grote kleppers.

Tot slot nog een kleine oproep om eens een kijkje te nemen op onze website: https://www.thumas.be

En vergeet zeker ook https://www.thumas.be/pigeonradar niet, waar je het theoretische verloop van de wedstrijd kan volgen — ondertussen zelfs met live weerbeeld!

In deel 2 van onze voorbeschouwing kijken we naar het middenveld van onze ploeg. Naast de twee tweejaarse duiven die we gisteren al voorstelden, hebben we nog tien andere oude duiven op het hok zitten.

De 333/21 is ondertussen de ouderdomsdeken van het hok. Hij vloog al prijs op Libourne, Agen, Perpignan en Dax. Waarschijnlijk zal hij nooit een echte kopprijs vliegen, maar als hij in vorm is kan hij wel degelijk mooie prijzen per tiental behalen. Zo’n duif waar je altijd rekening mee moet houden.

Ook De Rosse Libourne (609/22) is er nog steeds bij. Vorig jaar hebben we serieus overwogen hem op pensioen te sturen nadat hij in de voorbereiding volledig misvloog en pas drie dagen later door particulieren werd opgepakt. Daardoor verloor hij meteen zijn volledige seizoen. Maar kijk... een jaar later zit hij terug op het vlieghok. En de voorbije weken was hij telkens redelijk op tijd thuis, ondanks soms zware omstandigheden. We hopen dat hij dit jaar eindelijk kan tonen waarom wij toch altijd in hem zijn blijven geloven.

De 438/23 behaalde ondertussen al degelijke prijzen op Narbonne en Dax. Eigenlijk heeft hij nog nooit gemist op de zware fond. Alleen denken we dat hij misschien net wat kracht tekortkomt om écht vroeg te eindigen op de marathonvluchten — en dat blijft uiteindelijk wel ons grote doel. Als alles volgens plan verloopt, gaat hij dit jaar richting Agen. We zijn benieuwd of hij op de kortste marathonvlucht nog wat vroeger kan komen.

De 403/23 is één van de drie “Daltons” op het hok. Dat waren oorspronkelijk vier broers, maar eentje werd vorig jaar in het voorseizoen gegrepen door de roofvogel. De 403/23 lijkt voorlopig de minste van de drie, want eigenlijk behaalde hij enkel als jaarling prijs op Narbonne. Maar goed… het blijft wel een volle broer van de St-Vincent, één van de beste duiven die we ooit op het hok hadden. Dus wie weet.

De 424/23 is de tweede Dalton. Ook hij is uiteraard een volle broer van de St-Vincent. Vorig jaar ging hij mee naar Narbonne en behaalde daar prijs. Afwachten wat hij dit seizoen laat zien. De derde Dalton houden we nog even achter voor morgen 😉

Tot slot hebben we nog De Nick (428/23). Hij is een broer van De James en De Zwalm, die morgen nog uitgebreid aan bod komen. Als jaarling was De Nick altijd één van de eerste thuis op de voorbereidingsvluchten, maar op Narbonne ging het compleet mis en kwam hij pas dagen later thuis. Vorig jaar herpakte hij zich dan weer met een prijs op Dax. En ook dit seizoen is hij telkens opnieuw goed mee op de voorbereidingen. Was Narbonne toen gewoon een uitschuiver? En kan hij dit jaar zijn potentieel eindelijk bevestigen?

Tot zover deel 2: de duiven die op zijn minst al eens een deftige prijs vlogen op de zware fond, maar die wij nog niet als dé kopmannen van het hok beschouwen.

Die bespreken we morgen in het laatste deel 👀

Het seizoen 2026 komt stilaan echt op dreef, maar dit weekend blijven onze duiven gewoon thuis. We vinden het risico op slecht weer simpelweg te groot, en aangezien onze eerste echte doelstelling pas binnen iets meer dan een maand volgt met Pau, nemen we liever geen onnodige risico’s. Dus geen duiven richting Frankrijk dit weekend (mogelijk als één van de weinige hokken in België 😅), maar daardoor wel tijd genoeg om werk te maken van onze traditionele voorbeschouwing!

Na een positief seizoen 2025 — met hoge pieken maar ook enkele dalen — kijken we opnieuw met veel spanning uit naar het nieuwe seizoen. We blijven een klein hok met een beperkte ploeg duiven, maar toch hopen we hier en daar onze naam eens tussen de kop van de uitslag te kunnen zetten. Al weten we natuurlijk ook dat dat gemakkelijker gezegd is dan gedaan...

Vooral omdat we amper een ploeg tweejaarse duiven hebben. Zoals vorig jaar al duidelijk werd, was de generatie van 2024 eerder een zwakke lichting. Uiteindelijk blijven er daar nog maar twee van over.

De 660/24 wist vorig seizoen nog een prijsje te behalen op de derde dag van Narbonne, maar het blijft een groot vraagteken of we die dit jaar nog zullen terugzien op de uitslag. En de 668/24 al helemaal, want die miste vorig jaar op Narbonne en was voordien ook niet bepaald een baken van topresultaten... Maar duivensport blijft onvoorspelbaar, dus wie weet...

Nu we toch over Narbonne bezig zijn: ook in 2026 blijft dat opnieuw hét doel voor onze jaarlingen. Het grootste deel van de ploeg zou uiteindelijk opnieuw op die vlucht moeten terechtkomen. Mogelijk gaan er op het einde nog enkele duiven richting Libourne, maar dat bekijken we later wel verder in het seizoen.

Toch lijken de eerste signalen van de jaarlingen dit jaar iets positiever dan vorig seizoen, dus we mogen voorzichtig wat hoop koesteren. Momenteel vliegen er nog 11 jaarlingen rond. Opnieuw een zeer beperkt aantal... maar ja, wat wil je met zo’n klein hokje 😄

Morgen bekijken we het middenveld van de ploeg: de duiven die al bewezen hebben (degelijk) mee te kunnen op de zware fond, maar die we niet meteen als absolute kopmannen beschouwen.

We hebben dit jaar even getwijfeld om een schenking te doen voor de Fondvrienden, want als wij een duifje schenken, dan willen we dat we kwaliteit geven. Dat betekent een duif met een stamboom, maar vooral ook met bewezen resultaten in de directe afstamming. Een lijn waar we al iets van weten en/of waar we zelf vertrouwen in hebben. Maar op ons kleine hok zitten er nu eenmaal geen tien duiven die aan die voorwaarden voldoen. Vandaar de twijfel of we wel een schenking wilden doen. Maar omdat het voor ons ook belangrijk is om onze club te steunen, zijn we toch even gaan kijken of we iets mooi konden geven. En ik denk dat we wel mogen zeggen dat we van het beste van ons hok gegeven hebben.

De duivin (899/25) in kwestie is een zomerjong van 2025. Het is een halfzus van drie bewezen vliegers op ons hok. Langs vaderszijde is ze een halfzus van "Yamal", onze 12de nationaal Barcelona van vorig jaar. Verder is ze ook een halfzus van "Dali", die zowel op Narbonne '24' als Perpignan '25' nationaal per 10-tal vliegt. Langs moederszijde is ze dan weer een halfzus van "Beauty". Tot onze grote spijt sneuvelde deze laatste vorig jaar op Barcelona, maar daarvoor had hij op Agen '23, Dax '24' en Perpignan '24' zich al laten opmerken, met vooral een 122ste nationaal op Perpignan als mooiste resultaat. We liegen dus niet wanneer we zeggen dat er bewezen duiven zitten in de stamboom van het duifje!

Maar ook verderop in de stamboom vinden we mooie namen. De vader van dit duifje is "De Alex". Bij hem vinden we van het beste dat Annie & Alex Rans te bieden hebben. Zo is dit een kleinzoon van Zevlakov, de befaamde duif van Alex die in 2020 goed was voor een 3de plaats in het KBDB Asduif Zware Fond kampioenschap. Daarnaast is hij ook een kleinzoon van "Undertaker", de 9de Primus Interpares Barcelona 2015-2019. De moeder van dit duifje komt dan weer van die andere "Rans-familie". Het "Zwart Laat" heeft twee ouders die voortreffelijke resultaten neerzetten bij Jeroen Rans en Stijn Rans met oa. een 11de nationaal Marseille als uitschieter. Ook zien we "Ed" terugkomen, de vader van "Frans", hun 1ste nationaal Perpignan van 2017.

Zoals jullie kunnen zien, hebben we dit jaar ook weer echt ons best gedaan om iets moois te geven. Hopelijk kunnen we jullie overtuigen om eens 100 euro meer te zetten op een duifje van ons, in plaats van dit geld te "doneren" aan de (bekende) veilingsites. Zo blijft het geld ten minste in de (lokale) duivensport hangen en kan Sans Peur Herent het gebruiken om veel te doen voor hun leden!